De makers gebruiken twee Canon EOS 7D dslr’s voor het maken van de film. In de commentaren op vimeo is te lezen dat dit niet geheel probleemloos verloopt. De hoge temperatuur waarin gewerkt werd, 100 graden fahrenheit (ca 38 graden celcius), zorgde regelmatig voor een oververhitte camera.

Via Kickstarter proberen de makers voor 8 augustus een budget van minimaal 6500 dollar binnen te halen om de film af te maken. Wie tien dollar doneert kan de film straks in HD kwaliteit downloaden, vanaf 25 dollar krijg je de film ook op dvd en voor hogere bedragen kun je zelfs met je naam in de credits terecht komen.

Lees meer

Op het eerste gezicht denk je dat elke fotograaf zich vereerd zou voelen als zijn of haar foto’s in een serie blow ups vertoond worden in de openbare ruimte. Tienduizenden internationale bezoekers kunnen zich vergapen aan jouw werk. Why not?

Ik val midden in een telefonisch onderhoud van Schaerlackens met de Amerikaan Chris Jordan. Deze fotograaf is binnenkort in Breda te zien met zijn foto’s van open vogellijkjes waarin (te) veel in zee gedumpt plastic is achtergebleven.

De curatoren van BREDAPHOTO zagen het al voor zich: enorme uitvergrotingen van deze confronterende foto's aan de stellages op het Chassé Park. “Ze passen perfect bij het thema ‘TILT’, vinden wij.”

Maar Jordan wil dat zijn werk per individuele bezoeker wordt bekeken. “Dus als we de foto’s in een portfolio tonen in een kabinet in een museum, is het goed?” De fotograaf stemt eindelijk in.

Foto's © Chris Jordan

Lees meer

Van Grieken was al voor Getty aan het werk op de Shanghai Expo toen hij besloot iets langer te blijven om naast foto's ook wat filmpjes te schieten. Hij had eerder gewerkt aan een timelapse in Beijing en wilde zijn horizon wel verbreedden. Omdat het Deense paviljoen het meest uitdagend was, wist hij waar hij moest beginnen. Dan zou het alleen maar makkelijker worden.

Spiraal

Na een aantal rondjes langs het paviljoen begon Van Grieken te spelen met de spiraalstructuur van het gebouw, het meest dominante element. Hier kwam hij op het idee om de spiraal te volgen met timelapse, waarvoor hij een statief gebruikte welke hij handmatig de spiraal afleidde. Iedere vier seconden nam hij een foto (iedere scene bevat er ongeveer driehonderd), om vervolgens een vlekkeloze ronde te maken over de oneindige spiraal  bovenop het paviljoen.

Camera

De grootste opgave was het filmen te midden van zoveel publiek. Iedereen is constant in beweging en naast de drukte maakte ook de hitte het filmen lastig, zowel de timelapse als de normale fragmenten. Daarvoor gebruikte hij zijn Canon 5D Mark II op 24p, meestal met gewone Canon 24mm, 50mm of 100mm objectieven, maar ook met 16-35mm en 70-200mm zoomlenzen. Het resultaat geeft in ieder geval te denken over de vakantiebestemming van dit jaar, misschien toch maar China?

Lees meer

Voor de productie werden een flink aantal camera’s ingeschakeld. Dan Chung gebruikte een Canon EOS 1D Mark IV, 5D Mark en 550D. Om enigszins licht te reizen koos hij voor f/4 objectieven; de 17-40mm, 24-105mm en 70-200mm. Maar ook de lichtsterke 50mm f/1.2 ging mee en een Sigma 12-24mm.

Niet alle shots zijn gefilmd met een dslr. De beelden van de race, vanuit het standpunt van de racer, zijn gemaakt met een kleine GoPro HD camera, gemonteerd op de helm van een van de deelnemers.

De film wordt gebruikt bij een artikel van Tania Branigan op de website van de Britse krant. Eerder filmde Dan Chung onder andere de viering van 60 jaar Chinese Volksrepubliek en een paardenrace in Singapore met zijn dslr’s.

Lees meer

Het romantische City of Lakes is namelijk een combinatie tussen live beeldmateriaal van een echte trouwerij en een gespeeld liefdesverhaal, wat hij zelf bedacht heeft. Het idee erachter was een universele film te maken, met een plot dat boven het individuele liefdesverhaal uitstijgt. Hoewel het dus om een film gaat die een persoonlijke bruiloft laat zien, is de verhaallijn zo universeel dat ook buitenstaanders zich ermee verwant zullen voelen, zo denkt Shahinian.

India

De bijna half uur durende film is volledig geschoten met Canon 5D Mark II's en 7D's, voorzien van L-serie objectieven. Het kostte Shahinian en zijn team negen dagen om City of Lakes in Udaipur, India, te schieten. Het resultaat is een kleurrijk liefdesverhaal, wat tegelijkertijd een trouwvideo in Bollywood-stijl is.

Lees meer

Hij had het idee al eerder bedacht, toen hij over de rotspartij bij Devils Cauldron, in de Amerikaanse staat Californië, liep. Hier moest hij fotograferen, iets extreems, en zo geschiedde. Normaliter is een dag waarop je kleddernat wordt geen goede, maar omdat zijn Panasonic Lumix LX3 de hele tijd meedraaide pakte deze dag erg positief uit.  

Filmen

De eerste helft van het filmpje is gemaakt met  de LX3 op een Gorillapod, welke hij op een rots achter hem had gepositioneerd. Ondertussen maakte hij met zijn Nikon D700 foto's. De tweede helft is gefilmd met de LX3 bevestigd aan het statief, waar de D700 op is gepositioneerd.

Veiligheid

Ondanks de risico's voor zowel zijn eigen veiligheid als voor die van zijn spullen filmde Brent stug door. Daarnaast vertrouwde hij op zijn ervaring met het close-up fotografen van de zee en de golven. Desondanks moest de Panasonic eraan geloven: een golf sloeg er vol overheen, maar de camera bleef wonderwel doorfilmen.

Lees meer

De Vlaming Carl De Keyzer is sinds 1994 lid van het fameuze fotoagentschap Magnum. Op BREDAPHOTO exposeert hij zijn indrukwekkend project ‘Trinity’: drie series met taferelen over macht, oorlog en politiek, waar hij zestien jaar aan heeft gewerkt. Zijn ‘Tableaux d'histoire’, ‘Tableaux de guerre’ en ‘Tableaux politiques’ zijn strals te zien in het Graphic Design Museum.

De Keyzer werkt intussen aan een nieuw megaproject ‘Moments before the flood 2008-2012’ over de invloed van de zeespiegelstijging op de West-Europese kusten. Daarvan is op het festival alvast een imponerende serie te zien in de buitenexpositie.

De juiste kleur

De foto’s van Carl de Keyzer zouden vast ook wel van een gewone witte muur afspatten. Maar als het beter kan, kun je het net zo goed beter doen, redeneert hij. Vanmorgen is hij naar het Graphic Design Museum gekomen om te overleggen over de fotokeuze die de curatoren hebben gemaakt, de uitvergrotingen en over nog veel meer. Want De Keyzer laat, net zo min als de organisatoren van BREDAPHOTO en de projectleider en conservator van het museum, weinig aan het toeval over.

Foto © Carl de Keyzer

Lees meer

Het zit erop, meer dan zes weken was ik met Oranje op stap. Eerlijk gezegd zag ik er een beetje tegenop. Het vooruitzicht om zo lang in een land te vertoeven dat beschreven werd als behoorlijk gevaarlijk en waar de veiligheidsvoorschriften die ik meegekregen heb me deden denken dat er hier buiten het voetbal weinig te doen zou zijn, deden me vrezen voor het ergste. Het ergste wat er uiteindelijk gebeurd is, is dat ik nog steeds geen wereldkampioenschap van Nederland meegemaakt heb. Ze hebben hun best gedaan, maar Spanje bleek te sterk (met of zonder hulp van de scheids). Vrij vertaald uit de werken van het orakel Cruyff: “Als je niet scoort, kan je niet winnen”.

Live shooting

Ik denk dat de foto's vandaag het verhaal wel vertellen, dus ik zal het kort houden. Mijn opdracht was simpel.  Ik moest, met een 800mm, de allereerste foto van de prijsuitreiking op het net zien te krijgen. Daarvoor had ik een positie op de middenlijn gekregen, tegenover de hoofdtribune. Op mijn camera zat een WiFi-zender bevestigd met daaraan een 1gb ethernetkabel. Dat noemen ze 'live shooting'. Elk beeld dat ik maakte ging direct naar de editors en dan het net op. Dat betekende dat ik erg weinig mocht fotograferen, anders zou ik de andere stroom foto's vertragen. Single shot fotografie, zoals vroeger dus. 

De foto van het Spaanse team met de cup stond drieënhalve minuut na de presentatie op het net en heeft veruit de meeste online's in de wereld gehaald. Tussendoor kon ik de gemiste kans van Robben nog vastleggen, het beslissende doelpunt nog meenemen, de spelersvrouwen kieken en de emoties rond de uitschakeling fotograferen. Na afloop was er een feestje, tot vijf uur. Gegroet allemaal, ik laat de foto's spreken.

Lees meer

Vandaag moet het gebeuren. Alles en iedereen staat op scherp. De dag begon met een uitgebreide briefing over de fotoposities die we gaan innemen. Ik heb een plaats bijna op de middenlijn toegewezen gekregen. De spelersvrouwen schijnen achter me te zitten, lijkt me een goede plaats. 

Emoties

Als het strijdplan uitgelegd is heb ik als opdracht om met een 800mm alle emoties vast te leggen. VIP's, coaches, goals en het Koninklijk Huis. Dat soort dingen. En een belangrijke foto: de allereerste keer dat de winnaar de cup omhoog houdt, direct na de huldiging, moet het raak zijn.  Ik voel me een beetje een scherpschutter die maar één kans krijgt om zijn doel te raken. Morgen krijg ik de technische details te horen, hoe we dat zo snel mogelijk gaan verwerken. Ik heb zojuist de VIP-lijst gezien. Bijna alle Afrikaanse presidenten en ex-presidenten, het Koninklijk Huis van Spanje en Nederland, plus de demissionair Minister-President, Shakira, Rafael Nadal, veel oud-voetballers van naam en faam. Te veel om op te noemen, laat staan te onthouden. 

Deadlines

Gisteren dus de laatste training van onze jongens. Als ik een half uur voor de training arriveer om mijn laptop klaar te zetten wordt er nog driftig aan de stoeltje gepoetst door tientallen dames en heren. We zijn vandaag met vier(!) man bij de training en om alles razendsnel te versturen gebruiken we ons paneikon-systeem. Schieten, voice caption bij de foto en weg met de beelden. De deadlines zijn heilig en we praten hier toch over de grootste mediagebeurtenis van het jaar. Ook AP (vier fotografen) en Getty (nog een paar meer) zijn ruim vertegenwoordigd. Niemand wil iets missen, ook al is het maar een training.

Overweldigend

Als de spelers van het Nederlands elftal het veld betreden voor hun laatste training lijken zij relaxter dan de meeste fotografen rondom het veld. De opkomst  is overweldigend. Ik schat toch al gauw zo'n honderdvijftig fotografen. En dat voor een training! Ondanks dat er geen kranten op zondag verschijnen, zijn de Nederlandse fotografen toch ruim vertegenwoordigd. De juiste instelling, want als er iets met iemand gebeurt en je ben er niet, ben je gezien.

Gemist

Een legendarisch voorbeeld daarvan was een training in Frankrijk tijdens het WK van 1998. De training was eigenlijk al afgelopen en bijna alle fotografen hadden al ingepakt om naar de persconferentie en aansluitende lunch te gaan. Op het trainingsveld bleven nog drie spelers wat spelen met de bal. Gebeurt bij elke training, niks bijzonders. Eén fotograaf was wat eerder weggegaan om niet te laat bij de persconferentie te zijn. Hij had zijn foto's waarschijnlijk al gemaakt. Toen zijn collega's een half uur later bij het hotel, waar de persconferentie zou plaatsvinden, aankwamen en hem vroegen of hij de beenbreuk van Winston Bogarde aan het eind van de training ook had gefotografeerd, kon de desbetreffende fotograaf wel door de rond zakken. Daar waren ze bij zijn krant niet echt blij me, het understatement van het jaar.

Krant

Ik kan me voorstellen dat als je fotograaf van een krant bent en je ziet naast je een fotograaf van een persbureau zitten die de ene foto na de andere wegseint, terwijl jij je computer nog moet opendoen, je daar niet vrolijk van wordt.  Ik kan er niks aan doen, zo werken wij hier nu eenmaal. 

Standaard

De oogst is redelijk standaard: plaatjes van Marwijk, Robben, Sneijder, van Persie en de spelvreugde.  De overzichtjes worden van de tribune gemaakt, daar hoef ik me niet mee bezig te houden. De Spanjaarden laten ons maar vijftien minuten fotograferen. Heerlijk. We hebben nog niks gegeten en willen snel naar huis. Als er nu wat gebeurt, is het in ieder geval niet omdat we er niet bij wilden zijn, we moesten weg. Ook een excuus.  Morgen de belangrijkste wedstrijd van de laatste dertig jaar.

Foto's © Michael Kooren

Lees meer

Vrijdag ben ik toch wel onrustig begonnen. Eerst wat eten bij elkaar geschraapt (de ijskast is nog steeds leeg, geen tijd gehad om te shoppen), koffie gedronken en vervolgens toch maar even kijken op de Reuters-website of mijn naam er al bij staat. Ai, nog steeds niets bekend.

Geheime training

Ik besluit er het beste van te maken en wil naar het apartheidsmuseum. Ik bel even met collega Koen of hij mee wil, maar helaas moet hij toch weer naar de “geheime” training van Oranje. Ondanks het verzoek van de spelers en de coach of ze in alle rust mogen trainen in de aanloop naar en wedstrijd, besluiten AD, Telegraaf en het ANP (en misschien wel Spaanse fotografen) zich toch te verschansen in enkele rond het trainingscomplex liggende hoge gebouwen om foto’s te maken. Waarvan, vraag ik me dan af? De kleur van de hesjes? het aantal rondjes dat ze lopen, de penalty’s? Ja, dat zou het enige zijn, dat ik als ik een Spaanse fotograaf of journalist was, zou willen weten. Gelukkig hoef ik dat niet te doen. Misschien vinden de fotografen het zelf ook niet leuk, maar moeten ze van hun redacties in Nederland. Het hele land is immers in rep en roer, zo verneem ik via internet en telefoontjes met het thuisfront.

Ruud Krol

Het wordt uiteindelijk geen museum, maar een foto-opdracht voor het NRC. Ik moet een foto van Ruud Krol maken voor de zaterdagbijlage. Krol is een van de weinigen Nederlandse voetballers die twee WK-finales gespeeld heeft (‘74 en ‘78) en er komt zaterdag een groot interview met hem in de krant. De afspraak is in een uiterst luxe winkelcentrum, ver van alle voetbal activiteiten. Geen ruime keuze aan locaties dus. Ik kijk van te voren wat rond en besluit Krol voor een reusachtige foto van de Jules Rimet-wereldbeker te fotograferen. De journalisten en Krol zitten nog te eten en ik kan rustig aanschuiven. Na het interview is Krol de bereidwilligheid zelve. Hij moet op een hoge bloembak voor me klimmen, om enig perspectief in  de foto te krijgen. Geen probleem, Ruud is fit genoeg.

Foto © Michael Kooren

Na de korte sessie lopen we terug en laat ik hem de gemaakte foto zien. Of ik hem op wil sturen. Uiteraard is dat geen probleem. Als je mensen fotografeert en ze willen de foto graag hebben, kan ik je adviseren om dat meteen te doen. Iedereen waardeert dat en het is een kleine moeite, die zich vroeger of later terugbetaalt. Als je het vergeet, onthouden ze dat ook. Daarom heb ik de foto al aan hem verstuurd. Kan ik het ook niet vergeten.

Nikonfeest

's Middags lunch ik met een freelance collega van het ANP op een prachtige locatie midden in een park. Ik vertel haar dat ik 's avonds een feest van Nikon heb.  Ja mensen, Nikon is zo vriendelijk om de gehele Reuters staf uit te nodigen, ook al gebruikt slecht één fotograaf Nikon. Blijkbaar hebben onze mensen een goede relatie met de bazen, want ook ik ben verbaasd dat we uitgenodigd zijn.

Halverwege de lunch merkt mijn tafelgenoot op dat zij wel weet waar het feestje gehouden wordt. “Kijk maar even achter je”, zegt ze. En verdomd, de bediening is bezig om op elk tafeltje Nikon-vlaggetjes, -asbakken en wat nog meer, neer te zetten. Blijkt het feest op de zelfde locatie te zijn als waar ik zit te lunchen, ik kan wel blijven zitten!

's Avonds worden we vorstelijk onthaald door de pr-mensen van Nikon en genieten we van een swingende avond, midden in een prachtig verlicht park. Ik kon het niet over mijn hart krijgen om daar met mijn Canon te gaan fotograferen (dat zou wel iets te veel gevraagd zijn, denk ik), maar  een feestje bouwen? Dat kunnen ze.  Het leukste had Nikon voor het laatst bewaard; We kregen bij het verlaten van het feest allemaal een prachtige 400mm lenstas. Komt dát even goed uit!

Opstelling

Thuis gelijk weer achter de computer om te kijken of ik opgesteld ben. En ja hoor, Ik speel! In de basis! Morgen krijg ik te horen wat ik moet doen.

Lees meer

Morgen wordt bekend gemaakt wie er in het WK-sterrenteam van Reuters staan. Spannende nacht dus. Heb ik sterk genoeg gepresteerd? Had ik alle belangrijke momenten? Waren de fouten die ik in de halve finale maakte doorslaggevend? Ik weet het niet, heb nog niks definitiefs gehoord.

Spelen

Ik heb in de wandelgangen gehoord dat we wat extra kaarten krijgen, dat maakt de kans groter, maar zeker ben je pas van je zaak als je naam op de mededelingenlijst op onze ‘pix portal’ staat. Linksbuiten: Michael Kooren. Of rechtsback, maakt me niet uit, desnoods op het doel, ik wil spelen! De wetten van de persbureaus zijn keihard, alleen de allerbeste worden opgesteld. Wie heeft de meeste ervaring en de meeste credits? Hoe was zijn productie tot nu toe? Ik heb er geen invloed op.

Discussie

Vanavond hadden we nog een gezellig diner, maar ik kwam niks te weten. Het was geen onderwerp van gesprek. Ik had een lange discussie met de fotograaf van Sports Illustrated over het wel of niet invoeren van elektronische hulpmiddelen bij het hedendaagse voetbal. Bij thuiskomst lees ik op internet dat de ervaren scheidsrechter Rosetti er mee stopt, na zijn - onvergetelijke - blunder bij het toekennen van het eerste doelpunt van Argentinië in de achtste finale tegen Mexico. Er rollen koppen als gevolg van menselijke fouten. De enige die rustig blijft zitten is de almachtige Blatter.

Hulpmiddelen

De sports Illustrated-fotograaf wil niets weten van al die moderne hulpmiddelen. Net als Blatter is hij van mening dat hulpmiddelen de essentie en de romantiek van het simpele spelletje van het trappen van een bal in en doel zullen wegnemen. Volgens hem zorgt de huidige situatie er juist voor dat mensen tientallen jaren later nog praten over die ene arbitrale fout (finale WK Engeland, Maradona’s 'hand van God', het WK in Mexico…). Leuk argument, maar erg achterhaald in mijn optiek.

Amateurisme

Hoe leuk het spelletje ook kan zijn bij de jeugd en op de amateurvelden zonder camera's, het gaat in de moderne voetbalwereld om teveel belangen (lees geld) dat je het niet kunt veroorloven om deze simpele hulpmiddelen te negeren. Had Engeland geen recht op hun doelpunt tegen Duitsland in de kwartfinale? De bal was twintig centimeter over de lijn, iedereen kon het zien. Had Argentinië recht op het doelpunt tegen Mexico? Het was overduidelijk buitenspel. Wij zien het op TV, maar de man die het moet bepalen, heeft deze hulpmiddelen niet en moet afgaan op een flits en een onoplettende grensrechter. Het is puur amateurisme. En dat in een sport waar miljarden in omgaan.

Romantiek

Vandaag heb ik voor de een na laatste keer gevlogen. Weg uit het prachtige Kaapstad, terug naar het appartementje in Joburg. Nog één keer vliegen op deze trip. Helaas heb ik geen vlucht kunnen krijgen op maandag, waardoor ik de feestvreugde mis (eerste of tweede plaats maakt, geloof ik, niet uit; er wordt gefeest in Nederland).

Ik denk deze dagen vaak terug aan het eerste EK, dat ik samen met Jaap de Boer voor het Utrechts Nieuwsblad vastlegde in 1988 in Duitsland. Als eerste krant in Nederland brachten wij van alle wedstrijden de volgende middag een kleurenbijlage van de gespeelde wedstrijd. Dat was nog eens romantiek! Dia’s schieten in Duitsland om vervolgens met (te) hoge snelheid naar Houten terug te racen en daar de films te ontwikkelen, om ze nog diezelfde ochtend te scannen voor de krant van ’s middags. Als we toen de hulpmiddelen van nu hadden gehad…

Lees meer